Η εθνική του ελληναρα σήμερα αντιμετωπίζει την αντίστοιχη γερμανική. Πόλεμος έχει ξεσπάσει στις αθλητικές φυλλάδες των 2 χωρών και το πολεμικό κλίμα έχει μεταδοθεί και στο φίλαθλο κοινό. Στο ένα τέρμα έχεις μια κραταιά δύναμη στου παγκοσμίου ποδοσφαίρου, που εκπροσωπεί την μεγαλύτερη οικονομία της ευροζωνης. Στο άλλο μια ομάδα που εκπροσωπεί μια τεράστια δοξασμένη ιστορία κι ένα ντροπιαστικό παρόν. Δικαιολογημένα οι θεατές εκατέρωθεν, θα μπλέξουν τα αθλητικά με τα πολιτικά. Δικαιολογημένα θα στύψουν τη χολή τους οι μεν για τους δε και το αντίστροφο.
Αυτό γίνεται έτσι κι αλλιώς τα τελευταία δυόμιση χρόνια, που τελούμε υπό "γερμανικό ζυγό". Όλη μέρα τα τελευταία δυόμιση χρόνια οι "αδικημένοι" Έλληνες, φωνάζουν, βρίζουν, αντιδρούν στην αποικιοποίηση της φτωχής άλλα περήφανης χώρας τους από του Γερμανούς, οι οποίοι απαιτούν όλο και περισσότερο αίμα, δάκρυα κι ιδρώτα, από τον ταλαιπωρημένο λαουτζίκο.
Η επιτυχία της εθνικής μας να περάσει στους οκτώ του τουρνουά, μέσα από έναν φαινομενικά δύσκολο όμιλο, θυμίζει στους Έλληνες τις δοξασμένες εποχές του 2004. Τότε όλη Ευρώπη προσκύνησε το μεγαλείο της ελληνικής ψυχής, είδε ότι μια χούφτα λαού μπορεί να μεγαλουργήσει αν είναι ενωμένη, είδε ότι δε τους σκιάζει φοβερά καμιά κ άλλα τέτοια ανέκδοτα...
Η υπόθεση, αν τη δει κάποιος συνολικά και αποστασιοποιημένα, έχει πολύ γέλιο να δώσει!
Το γέλιο θα το προσφέρει απλόχερα η ελληνική πλευρά ειδικά αν λάβουμε υπόψη μας τα εκλογικά αποτελέσματα της 17ης Ιουνίου. Οι Έλληνες κληθήκαν να επιλέξουν, από τους πολιτικά ξεφτιλισμένους "ηγέτες" τους, ανάμεσα σε δυο προτάσεις. Μια δύσκολη πρόταση με αβέβαιο μέλλον, η οποία όμως ήταν κατάλληλα ρετουσαρισμένη, ώστε να είναι εύπεπτη στον ψηφοφόρο και την πρόταση της μη αλλαγής πορείας προς το αναπόφευκτο ξεπούλημα της χώρας τους - στους Γερμανούς κατά κύριο λόγο -, η οποία ήταν κριμένη καλά κάτω ένα πέπλο εθνικής ανάτασης και ασφάλειας, ότι κ αν αυτό σημαίνει.
Επιλέξαμε το 2ο. Καλώς ή κακώς επιλέξαμε την ασφαλή σταθερή πορεία προς την εξαθλίωση.
Αλλά στ' αρχίδια μας! Γιατί έχουμε την ευκαιρία να ρεφάρουμε! Γιατί έχουμε την ευκαιρία να τους την πούμε!
Σήμερα (22/06/2012) έχουμε την ευκαιρία να ταπεινώσουμε τους υπερόπτες Γερμανούς!
Σήμερα όλοι χρεοκοπημένοι Έλληνες είναι ενωμένοι στο πλευρό των έντεκα καλοπληρωμένων celebrity που κλωτσάνε ένα πάνινο τόπι...
Ένα σπορ έχει αναχθεί σε ζήτημα εθνικής υπερηφάνειας...
Τέσσερις ημέρες πριν επέλεξες, εσύ ο Έλληνας, ο περήφανος, ο φτωχός άλλα αγέρωχος προκλητικός φωνακλάς, να δώσεις ότι έχεις κ δεν έχεις σε τράπεζες με αντάλλαγμα λεφτά, τα οποία θα πάνε κι αυτά σε τράπεζες, με το πρόσχημα να σώσεις την όση βολή σου έχει απομείνει.
Η 17η Ιουνίου δεν ήταν ημέρα εθνικής υπερηφάνειας και αντίστασης στο μυαλό σου, φίλε συμπαθή αδικημένε Έλληνα. Όχι! Η 22α Ιουνίου είναι όμως! Η αναμέτρηση αυτή είναι αιτία για να σε κάνει ένα με το δημόσιο υπάλληλο που όλη μέρα βρίζεις, να πανηγυρίσεις μαζί με τον αγρότη που τα παίρνει από τις επιδοτήσεις, να αγκαλιάσεις τον τραπεζίτη με τα παχυλά μπόνους που κατηγορείς για την κατάσταση της χώρας, να σηκωθείς απ τον καναπέ που παρακολουθεις εδώ και χρονια την ηγεσία σου να σου πίνει το αίμα. Οι αριστεροί, οι δεξιοί, οι φασίστες, οι σοσιαλιστές και τα καπιταλόσκυλα (σαν την κυβέρνηση ένα πράμα), σφιχταγκαλιασμένοι θα πάνε κόντρα στο κατεστημένο κ τα συμφέροντα, που μας πολεμούν. Στη μπάλα...
Είσαι τόσο μαλάκας Έλληνα.
Στα πανηγύρια πάντα πρώτος και καλύτερος.
Σε πραγματικές καταστάσεις, σε πραγματικό χρόνο όμως πάντα είσαι λίγος και πίσω από τα γεγονότα.
Κάτσε το βράδυ να δεις τη μπαλίτσα σου, πανηγύρισε τη νίκη σου αν έρθει, αλλά μη σε δω στο δρόμο να διαμαρτύρεσαι, γιατί εκτός από τη μπάλα δε με ενώνει τίποτα μαζί σου.
Μιχάλης Παπαδόπουλος aka The True Evil
